Αλέξανδρος Γώγουλος: "Ανατρίχιασα από την αντίδραση του κόσμου"!

Ηταν ένα ματς που τα είχε όλα. Πάθος, ένταση, ανατροπές, αλλά και πρωταγωνιστές. Ενας από τους σημαντικότερους, ήταν ο Αλέξανδρος Γώγουλoς, ο οποίος με κρίσιμα καλάθια, αλλά και σωστές αποφάσεις στις τελευταίες φάσεις του αγώνα, συνέβαλε τα μέγιστα για να καταφέρει η ομάδα του Αλιάρτου να πάρει το ροζ φύλλο αγώνα απέναντι στον ΜΕΔΕΩΝ.

Ο Αλέξανδρος ή κατά κόσμον Alex Gwg (όπως τον έχουμε μάθει μέσω των social media), μας δίνει μια... γεύση για το πως αισθάνθηκε χθες, αλλά και το πως καταφέρνει να συνδυάζει την αγάπη του για το μπάσκετ, με το επάγγελμά του (Barman). Χαρακτηριστικό είναι ότι Παρασκευή βράδυ δούλευε μέχρι τα ξημερώματα, Σάββατο μεσημέρι... έκρινε το ματς και μετά από λίγες ώρες ήταν και πάλι πίσω από τη μπάρα του Anima Espresso Bar.

- Στον πρόλογο της συνέντευξης, τόνισα ότι ήσουν ο παίκτης που έκρινες το ματς. Βέβαια, αυτή την εικόνα δεν την έχω μόνο εγώ, αλλά και ο περισσότερος κόσμος που βρέθηκε στο κλειστό γήπεδο του Αλιάρτου. Εσύ τη γνώμη έχεις γι'αυτό και πως αισθάνεσαι μια μέρα μετά από αυτή τη μεγάλη νίκη;

Αισθάνομαι πολύ χαρούμενος, είναι απίστευτο συναίσθημα να παίζεις μπροστά σε τόσο κόσμο και να φεύγεις με το θετικό αποτέλεσμα κάνοντας τους όλους χαρούμενους. Προσπαθώ συνεχώς να βελτιώνομαι ατομικά, αλλά αν το σκεφτείς καλά η ομαδική δουλειά έχει βελτιωθεί πάρα πολύ και στην άμυνα και στην επίθεση και αυτό μου δίνει ακόμα μεγαλύτερη δύναμη και χαρά.

- Ας πάμε λίγο στο παρελθόν. Δεν ξεκίνησες να παίζεις πρώτη φορά μπάσκετ στα 22. Πότε άρχισες να ασχολείσαι με την πορτοκαλί μπάλα;

Σε ηλικία 13 χρονών ξεκίνησα από τις ακαδημίες του Sporting B.C μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές ομάδες στην Ελλάδα. Έπαιξα δύο χρόνια στο παιδικό και μετά ακολούθησαν Πανελλήνιος και Απόλλων Σμύρνης. Τελικά κατέληξα στην ομάδα του Αστέρα Πατησίων από όπου και πήρα τη μεγαλύτερη μπασκετική παιδεία που έχω.

- Είναι εύκολο να συνδυάζεις το επάγγελμά σου με το μπάσκετ;

Οχι, αντιθέτως είναι πολύ δύσκολο. Ειδικά στο σωματικό κομμάτι, γιατί το επάγγελμά μου είναι νυχτερινές ώρες και τις περισσότερες φορές δεν έχω αρκετή ώρα για ξεκούραση. Αλλά έχω τόση δίψα για το άθλημα που αυτή τα θεραπεύει όλα.

- Παρά το γεγονός ότι η ομάδα είναι καινούρια, το κοινό του Αλιάρτου τη στηρίζει σε κάθε εντός έδρας ματς. Ποιο είναι το μήνυμά σου στον κόσμο;

Πραγματικά η αγάπη που έχουμε πάρει από το κοινό δεν περιγράφεται. Σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι μαζεύουμε από 80-120 άτομα, το οποίο είναι ασυνήθιστο για μια καινούρια ομάδα. Τους ευχαριστώ πολύ όλους που δίνουν το παρών και παίρνουμε τεράστια ψυχολογία από αυτούς. Βέβαια, σε αυτό έχει παίξει σημαντικό ρόλο και η προσπάθεια που κάνουν οι άνθρωποι που "τρέχουν" την ομάδα. Χωρίς αυτούς, δεν θα υπήρχε αυτή η "παρέα".

- Κλείνοντας, θα ήθελα να μου πεις πως αισθάνθηκες αμέσως μετά από αυτό το τρομερό buzzer beater που εν μέρη έκρινε τον αγώνα... Ομολογώ ότι δεν βλέπουμε συχνά τέτοια καλάθια σε τοπικά πρωταθλήματα. Αυτό φάνηκε και από την αντίδραση του κόσμου, που παραλίγο να... μπει μέσα στο γήπεδο.

Οταν έβαλα το πρώτο τρίποντο και μειώσαμε στο -2, ένιωθα σίγουρος για όλα, είχα πολύ καθαρό μυαλό και 100% ψυχραιμία παρότι είμασταν πίσω στο σκορ. Όταν η αντίπαλη ομάδα έχασε την τελευταία επίθεση ήθελα η μπάλα να πάει στα χέρια μου, να οργανώσω την τελευταία επίθεση. Αλλάξαμε δύο πάσες, η μπάλα ήρθε και πήρα το σουτ. Ήταν ενα δύσκολο καλάθι σε άμυνα 2 παικτών. Όταν μπήκε το καλάθι άκουσα έναν τρομερό θόρυβο από την κερκίδα. Το σκέφτομαι συνέχεια και ανατριχιάζω... Η αλήθεια είναι ότι δεν κοίταξα κανέναν, ούτε πάγκο, ούτε κερκίδα. Σκέφτηκα για 2 δευτερόλεπτα ότι κερδίσαμε και μετά έτρεξα να παίξω άμυνα γιατί έμεναν 8 δευτερόλεπτα. Όταν έληξε το παιχνίδι έτρεξαν μερικοί παίκτες πάνω μου και τότε είναι που χαμογέλασα και αφέθηκα. Δεν περιγράφεται το συναίσθημα... Mακάρι να το ζούσα σε κάθε αγώνα!

Ο Επόμενος επίσημος αγώνας για την ομάδα του Αλιάρτου είναι την Κυριακή 12 Μαρτίου απέναντι στις ακαδημίες Χαλκίδας.